Wiel. Ron Hanko
Czytelnik pyta: „Dlaczego Bóg zezwolił na poligamię w Starym Testamencie?”. Niektórzy wykorzystują rzekomą tolerancję dla poligamii (i rozwodów) w Starym Testamencie, aby podważyć jasne nauczanie Nowego Testamentu o małżeństwie jednego mężczyzny i jednej kobiety na całe życie. Zdarzają się nawet przypadki, gdy misjonarze dopuszczali poligamię w społeczeństwach, w których była już praktykowana, tj. pozwalali tym, którzy mieli już więcej niż jedną żonę w momencie nawrócenia, na dalsze utrzymywanie wielu żon.
Pewien człowiek mówi:
„W Piśmie Świętym ideałem małżeństwa jest związek jednego mężczyzny z jedną kobietą na całe życie. Poligamia była tolerowana, ale prawie zawsze niosła ze sobą niepożądane konsekwencje. Rozwód jest wstrętny Bogu i dozwolony tylko w najbardziej restrykcyjnych okolicznościach. Dlatego ci, którzy uwierzyli jako poligamiści, powinni pozostać w małżeństwie i zostać przyjęci (wraz z żonami i dziećmi) do Kościoła. Nie powinni jednak być mianowani przywódcami, a ideał małżeństwa monogamicznego powinien być głoszony, aby przyszłe pokolenia mogły podążać „lepszą drogą”.
Twierdzenie, że Bóg dopuszczał poligamię w Starym Testamencie, jest nieprawdziwe, a małżeństwo jednego mężczyzny i jednej kobiety na całe życie to nie tylko „lepsza droga”. „Jeden mężczyzna i jedna kobieta na całe życie” to Boże prawo dotyczące małżeństwa. Zasada ta sięga stworzenia człowieka i Księgi Rodzaju 2:24: „Dlatego mężczyzna opuści ojca swego i matkę swoją, a połączy się ze swoją żoną, i staną się jednym ciałem”.
Jezus nawiązuje do tego w Ewangelii Mateusza 19:4-6 , choć w kontekście rozwodu i ponownego małżeństwa: „Czy nie czytaliście, że Stwórca od początku stworzył ich mężczyzną i kobietą? I rzekł: Dlatego opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem? A tak już nie są dwojgiem, lecz jednym ciałem. Co więc Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela”.
Nowy Testament wyraźnie zabrania poligamii. Starszy lub diakon powinien być „mężem jednej żony” (1 Tym. 3:2.12; Tyt 1:6) i dawać przykład pozostałym członkom Kościoła (1 Tym. 4:12). Nowy Testament zawsze mówi o jednym mężu i jednej żonie (np. Marek 10:2-12; Rzym. 7:2-3; 1 Kor. 7 ; Efez. 5:22-33; 1 Piotra 3:1-7).
Jeszcze ważniejsza jest relacja między Chrystusem a Jego Kościołem, wspaniały wzór małżeństwa (Efez. 5:32). W tym wiecznym wzorze jest tylko jeden Oblubieniec i jedna Oblubienica. Chrystus nie jest poligamistą i my też nie możemy nim być, jeśli w Niego wierzymy.
Jeśli chodzi o Stary Testament, interesujące jest, że pierwszym mężczyzną w Piśmie Świętym, który poślubił więcej niż jedną żonę, był zdeprawowany Lamech (1 Mojż. 4:19-24 ). Wierzący w Starym Testamencie podążali za jego przykładem, a nie za tym, co Bóg ustanowił dla małżeństwa, gdy mieli więcej niż jedną żonę. W historii Kościoła jedynie sekty i kulty, takie jak radykalni anabaptyści, dopuszczały małżeństwa wielożeńskie. Nawet teraz w krajach zachodnich, gdzie biblijne zasady dotyczące małżeństwa są niemal zapomniane, poligamię promują jedynie dziwaczne kulty, takie jak mormonizm.
Plamą na kartach historii kościołów reformacyjnych jest zgoda Lutra i innych niemieckich teologów na bigamiczne małżeństwo Filipa, landgrafa Hesji. Sam Luter był w tej kwestii nieugięty i, choć generalnie opowiadał się za zasadą „jeden mężczyzna, jedna kobieta”, dopuszczał dodatkowe małżeństwa w skrajnych przypadkach. Luter jednak się mylił, a sprawa Filipa Heskiego stała się skandalem i nadal nim jest.
Fakt, że wielu przywódców Izraela poślubiło więcej niż jedną żonę, nie czyni tej praktyki słuszną. Salomon miał 300 żon i 700 konkubin. Abraham, Jakub, Dawid, Gedeon, Elkana i Dawid również dopuścili się tego wykroczenia. W przypadku przywódców Izraela Słowo Boże wyraźnie zabraniało królom Izraela, którzy byli głównymi winowajcami, poślubiania wielu żon
5 Mojż. 17:17 Nie będzie też pomnażał sobie żon, aby jego serce się nie odwróciło; niech nie nabywa zbyt wiele srebra i złota.
Dzieje się to tuż przed wymogiem, aby król był gruntownie obeznany ze Słowem Bożym (5 Mojż. 17:18-20). Nie ma wątpliwości, że Salomon i Dawid zgrzeszyli, poślubiając inne żony; Salomon również, poślubiając pogańskie żony. W istocie, liczne żony Salomona odwróciły jego serce od Boga (1 Król. 11:1-4).
Dalszym dowodem Bożego niezadowolenia z tej praktyki są konsekwencje, jakie ponieśli ci, którzy praktykowali poligamię. Nasz sprawiedliwy Pan nie daje się wyśmiewać z grzechu i choć Stary Testament nie potępia tej praktyki wprost, problemy rodzinne Abrahama, Jakuba, Gedeona, Elkany i Dawida powinny dać do myślenia każdemu, kto rozważał pobranie kolejnej żony.
Abraham odesłał Hagar i Ismaela z powodu konfliktu między dwiema żonami i ich dziećmi. Rodzina Jakuba została rozdarta nienawiścią dzieci Lei do Józefa, syna Racheli. Syn Gedeona, urodzony przez konkubinę, zamordował swoich 70 braci. Rodzina Elkany nie żyła w pokoju (1 Sam. 1). Dzieci Dawida, urodzone z różnych żon, walczyły między sobą o pierwszeństwo, a wśród jego synów doszło do jednego gwałtu i kilku nienaturalnych zgonów.
Fakt, że w Starym Testamencie istnieją zasady dotyczące małżeństw poligamicznych (2 Mojż. 21:10-11; 5 Mojż. 21:15-17), nie oznacza, że poligamia była właściwa nawet w tamtych czasach. To samo można powiedzieć o przepisach, które Jezus podał w odniesieniu do rozwodu i ponownego małżeństwa:
Mat. 19:8 Odpowiedział im: Z powodu zatwardziałości waszego serca Mojżesz pozwolił wam oddalić wasze żony, ale od początku tak nie było.
Chrystus, jak wiemy, potępia i zabrania rozwodu i ponownego małżeństwa, a to samo potępienie dotyczy poligamii: jest ona naruszeniem tego, co Bóg nakazał na początku.
Tak jak można argumentować, że ponowne małżeństwo po rozwodzie jest cudzołóstwem, a nie małżeństwem, tak samo można argumentować, że kolejne małżeństwa poligamiczne w ogóle nie są małżeństwami w oczach Boga. To rozwiązuje problem, z jakim borykają się misjonarze niosący ewangelię do społeczeństw poligamicznych. Poligamia nie powinna być tolerowana w żadnym wypadku.
Brak wyraźnego potępienia poligamii w Starym Testamencie można zatem wytłumaczyć
- nauką z Księgi Rodzaju 2 oraz
- jaśniejszym objawieniem Nowego Testamentu.
Dalsze słowa od Boga nie powinny być potrzebne w świetle 1 Mojż. 2:24, ale wyraźne potępienie poligamii pojawiło się dopiero w Nowym Testamencie. Piękna relacja między Chrystusem a Jego Oblubienicą, Kościołem, jest tak wspaniałym obrazem małżeństwa, że naruszenie Bożej władzy nie może być dłużej tolerowane. Jaśniejsze objawienie niesie ze sobą większą odpowiedzialność (por. Łuk. 12:48).
Aby uzyskać więcej informacji w języku polskim, kliknij tutaj.
