Wiel. Angus Stewart
(1)
Kiedy chrześcijanin czyta Zachariasza 14, jego główne pytanie egzegetyczne można wyrazić jednym słowem: kiedy? Kiedy te rzeczy się wydarzyły lub kiedy się wydarzą?
Niektórzy bardzo świadomie próbują dopasować ten rozdział do swoich systemów milenijnych. Różne formy premilenializmu dążą do tego, aby był on zgodny z ich ideą tysiąclecia, dosłownego tysiącletniego panowania Chrystusa na ziemi. Na myśl przychodzą tu
-
dyspensacjonalny premilenializm (z jego sekretnym pochwyceniem i dosłownym siedmioletnim uciskiem),
-
historyczny premilenializm żydowski (bez sekretnego pochwycenia ani dosłownego siedmioletniego ucisku) oraz
-
historyczny premilenializm nieżydowski (podobny do pierwszego stanowiska, tylko bez jego żydowskich otoczek).
W rzeczywistości różne szkoły premilenializmu postrzegają Zachariasza 14 jako jeden z najlepszych argumentów za swoim milenium.
Cechą charakterystyczną postmilenializmu jest twierdzenie, że Jezus Chrystus powróci do schrystianizowanego świata wielkiego ziemskiego pokoju i dobrobytu, w którym większość stanowią wierzący. Dla nich Zachariasz 14 musi pasować do ich eschatologicznego planu.
Jednakże Drugie Wyznanie Helweckie (1566) podsumowuje Biblijne i Reformowane nauczanie:
„Potępiamy żydowskie mrzonki, że przed dniem sądu nastanie złoty świat na ziemi; i że pobożni posiądą królestwa świata, a ich niegodziwi wrogowie zostaną zdeptani; albowiem prawda ewangeliczna, Mat. 24 i 25 oraz Łuk 21, a także doktryna apostolska w 2 Liście do Tesaloniczan 2 i w 2 Liście do Tymoteusza 3 i 4, nauczają czegoś zupełnie innego” [Druga Konfesja Helwecka 11] .
Inni interpretują Zachariasza 14 jako spełnienie się wydarzeń lub epok, które miały miejsce, dzieją się lub będą miały miejsce. Niektórzy twierdzą, że rozdział ten przepowiada wojny Machabeuszy w połowie okresu międzytestamentowego. Inni uważają, że przepowiada on upadek Jerozolimy przez Rzymian w 70 roku n.e. lub epokę Nowego Testamentu między Pięćdziesiątnicą a końcem świata, albo powtórne przyjście Pana. Aby jeszcze bardziej skomplikować sprawę, niektórzy uważają, że Księga Zachariasza 14 mówi o dwóch lub więcej z powyższych wydarzeń lub okresów.
Oto trzy proste argumenty dowodzące, że Księga Zachariasza 14 – mamy tu na myśli zwłaszcza pierwsze 15 wersetów – przepowiada powrót Chrystusa w ciele, w tym wydarzenia bezpośrednio go poprzedzające, oraz nowe niebo i nową ziemię, które on zapoczątkowuje.
Po pierwsze, rozdział zaczyna się słowami:
Zach. 14:1 Oto przychodzi dzień PAŃSKI
Eschatologiczny termin techniczny, „dzień Pański” w Starym Testamencie, odnosi się do straszliwego sądu Bożego, takiego jak upadek Samarii, Jerozolimy czy Babilonu, który obrazuje koniec świata (np. Izaj. 2:12; 13:6; 34:8; Jer. 46:10; Lam 2:22; Ezech. 30:3; Joel 1:15; 2:1.11; 3:14; Amos 5:18.20; Abd. 15; Sof. 1:7-8.18; 2:2-3).
Dzień Pański w Nowym Testamencie to dzień Pana Jezusa Chrystusa: Jego drugie przyjście, aby wskrzesić umarłych, osądzić świat i zapoczątkować wieczne stany uwielbionego stworzenia oraz jeziora ognia.
Po drugie, Księga Zachariasza 14 odnosi się do przyjścia Pana ze wszystkimi Jego świętymi:
Zach. 14:5 Wtedy będziecie uciekać do doliny tych gór, bo dolina tych gór będzie sięgać aż do Azal. Będziecie uciekać, jak uciekaliście przed trzęsieniem ziemi za dni Uzjasza, króla Judy. Potem przyjdzie PAN, mój Bóg, a z nim wszyscy święci.
To jest nadzieja chrześcijańska: powrót Pana Jezusa Chrystusa („przyjdzie PAN, mój Bóg”) w towarzystwie Jego świętych aniołów i uwielbionych wierzących („a z nim wszyscy święci.”). W mowie na Górze Oliwnej Chrystus mówił:
Mat. 24:30-31 30. Wówczas ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego. Wtedy będą lamentować wszystkie ludy ziemi i ujrzą Syna Człowieczego przychodzącego na obłokach niebieskich z mocą i wielką chwałą. 31. Pośle on swoich aniołów z potężnym głosem trąby i zgromadzą jego wybranych z czterech stron świata, od jednego krańca nieba aż do drugiego.
Po trzecie, Apokalipsa 21-22 wyjaśnia wypełnienie się trzech aspektów Księgi Zachariasza 14 w nowych niebiosach i nowej ziemi.
Po pierwsze, w odniesieniu do światła, Zachariasz mówi:
Zach. 14:6-7 6. A w tym dniu nie będzie wspaniałej światłości ani gęstej ciemności; 7. Lecz będzie to jeden dzień, który jest znany tylko PANU, nie będzie to dzień ani noc. A o wieczornej porze nastanie światło.
Jan oświadcza:
Obj. 21:23 A miasto nie potrzebuje słońca ani księżyca, aby świeciły w nim, bo oświetla je chwała Boga, a jego lampą jest Baranek.
Obj. 22:5 I nocy tam nie będzie, i nie będzie im potrzeba lampy ani światła słońca, bo Pan Bóg będzie im świecił i będą królować na wieki wieków.
Po drugie, w odniesieniu do wody żywej, czytamy:
Zach. 14:8 W tym dniu wyjdą wody żywe z Jerozolimy; połowa ich do morza wschodniego, a połowa – do morza zachodniego. Będzie to w lecie i w zimie.
W „mieście” (Obj. 21:23), „nowym Jeruzalem” (Obj. 21:2),
Obj. 22:1 I pokazał mi czystą rzekę wody życia, przejrzystą
Po trzecie, oba głoszą usunięcie przekleństwa Bożego:
Zach. 14:11 I będą w niej mieszkać, a nie będzie już przekleństwem. Jerozolima będzie zamieszkiwać w pokoju.
Obj. 22:3 I nie będzie już żadnego przekleństwa. Lecz będzie w nim tron Boga i Baranka, a jego słudzy będą mu służyć.
W tym miejscu przewidujemy zarzut:
„Przekonujesz, że Księga Zachariasza 14 przepowiada koniec świata, w tym wydarzenia bezpośrednio go poprzedzające i nowe stworzenie, które ono zapoczątkowuje, argumentując za „dniem Pańskim” (Zach. 14:1), przyjściem Pana ze swoimi świętymi (Zach. 14:5) oraz proroctwami Zachariasza o świetle, wodzie żywej i braku przekleństwa, które spełniły się w Apokalipsie 21-22. Ale może tylko fragmenty Księgi Zachariasza 14:1-15 odnoszą się do drugiego przyjścia Chrystusa? Być może inne fragmenty dotyczą Księgi Machabejskiej, roku 70 n.e. lub czasów Nowego Testamentu?”
Zauważamy, że Księga Zachariasza 14,1-15 składa się z sześciu wyraźnie identyfikowalnych jednostek: 1-2, 3-5, 6-7, 8, 9-11 i 12-15. Zauważ, że w każdej z sześciu części znajduje się oznaczenie czasowe.
Werset 1 mówi o „dniu Pańskim”, odnosząc się do pierwszej części (1-2).
Jeśli chodzi o kolejną część (3-5), zawiera ona frazę „w owym dniu” (4), odnosząc się do „dnia Pańskiego” (1), i przepowiada przyjście Pana ze wszystkimi Jego świętymi (5).
Pierwszy werset kolejnych trzech części (6-7, 8, 9-11) zawiera wyrażenie „w owym dniu” (6, 8, 9).
Ten sam wskaźnik czasowy pojawia się również w wersecie 13 w ostatniej części (12-15).
Co więcej, w kolejnych częściach poświęconych Zachariaszowi 14, przekonamy się, że wszystko w tym fragmencie pasuje do tej interpretacji i nic jej nie przeczy.
(2)
Oto sekwencja wydarzeń w bitwie między dwiema ziemskimi stronami w Księdze Zachariasza 14:1-15. Najpierw wszystkie narody zgromadziły się, by walczyć przeciwko Jerozolimie, z namiotami swoich obozów, zwierzętami jucznymi i bojowymi
Zach. 14:15 A taka sama plaga jak tamta dotknie konie, muły, wielbłądy, osły oraz wszystkie zwierzęta, które będą w tym obozie.
Następnie rozpoczęła się właściwa bitwa i Jerozolima upadła, z całą typową rzezią i grabieżą: plądrowaniem domów, braniem jeńców, podziałem łupów itd.
Zach. 14:1-2 1. Oto przychodzi dzień PAŃSKI, a twój łup będzie rozdzielony pośród ciebie. 2. Zgromadzę bowiem do bitwy wszystkie narody przeciwko Jerozolimie, a miasto zostanie zdobyte, domy splądrowane i kobiety zgwałcone. Połowa miasta pójdzie do niewoli, a resztka ludu nie będzie wygnana z miasta.
Po słowach otwierających rozdział: „Oto nadchodzi dzień Pański” (werset 1a), kolejność tekstu jest następująca:
„a twój łup będzie rozdzielony pośród ciebie” (werset 1b) – to, co zostało powiedziane jako pierwsze w tym fragmencie, pojawia się jako ostatnie w opisie bitwy „Zgromadzę bowiem do bitwy wszystkie narody przeciwko Jerozolimie”
– to, co zostało powiedziane jako drugie w Zachariaszu 14, pojawia się jako pierwsze chronologicznie „a miasto zostanie zdobyte, domy splądrowane i kobiety zgwałcone. Połowa miasta pójdzie do niewoli, a resztka ludu nie będzie wygnana z miasta.” (werset 2).
Jest to proroctwo straszliwej, widocznej klęski ludu Bożego z rąk jego (ludzkich) wrogów. Jerozolima zostanie oblężona, pobita i splądrowana (wersety 1-2, 15). Podkreśla to fakt, że grabież jest wymieniona jako pierwsza, a ci, którzy pozostali przy życiu z ludu Jahwe, są jej świadkami: „twój łup będzie rozdzielony pośród ciebie” (werset 1).
Księga Zachariasza 14 opisuje to, co wiara Reformowana nazywa Wielkim Uciskiem. Fraza ta pochodzi z mowy naszego Zbawiciela na Górze Oliwnej:
Mat. 24:21 Wtedy bowiem będzie wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd ani nigdy nie będzie.
Wielki Ucisk to straszliwe prześladowanie całego Kościoła przez ogólnoświatowe królestwo bestii, tuż przed powrotem naszego Pana.
Chrystus mówi o Wielkim Ucisku szeroko w Ewangelii Mateusza 24, Ewangelii Marka 13 i Ewangelii Łukasza 21, nawiązując do upadku Jerozolimy w 70 r. n.e. w rękach Rzymian. Paweł odnosi się do prześladowań wierzących przed powtórnym przyjściem Jezusa w różnych miejscach w 1 i 2 Liście do Tesaloniczan. Jan rozwija ten temat w opisie zabicia przez bestię dwóch świadków (Kościoła świadczącego o prawdzie Chrystusa) w Objawieniu 11 oraz zabicia świętych, którzy odmawiają przyjęcia znaku bestii w rozdziale 13.)
Starotestamentowy prorok Daniel również prorokuje o Wielkim Ucisku, zwłaszcza w rozdziałach 8 i 11. „Mały róg”, Antioch Epifanes IV, typ Antychrysta, prześladuje Kościół, tak że A rozumni wśród ludu będą nauczać wielu, ale będą padać [1] od miecza, [2] od ognia, [3] od niewoli i [4] od łupu przez wiele dni. (Dan. 11:33)
Ezechiel 38-39 przepowiada przerażający atak Goga i Magoga na lud Boży. Objawienie 20 wyjaśnia, że Szatan
Obj. 20:8-9 8. …wyjdzie, aby zwieść narody z czterech krańców ziemi, Goga i Magoga, by zgromadzić je do bitwy. A ich liczba jest jak piasek morski. 9. I wyszli na szerokość ziemi, otoczyli obóz świętych i miasto umiłowane. Zstąpił jednak ogień od Boga z nieba i pochłonął ich.
To ogień, który towarzyszy drugiemu przyjściu naszego Pana Jezusa Chrystusa
2 Tes. 1:8 W ogniu płomienistym wywierając zemstę na tych, którzy Boga nie znają i nie są posłuszni ewangelii naszego Pana Jezusa Chrystusa.
2 Piotra 3:7 A obecne niebiosa i ziemia przez to samo słowo są utrzymane i zachowane dla ognia na dzień sądu i zatracenia bezbożnych ludzi.
2 Piotra 3:10-12 10. A jak złodziej w nocy przyjdzie dzień Pana, w którym niebiosa z wielkim hukiem przeminą, żywioły rozpalone ogniem stopią się, a ziemia i dzieła, które są na niej, spłoną. 11. Skoro to wszystko ma się rozpłynąć, to jakimi wy powinniście być w świętym postępowaniu i pobożności; 12. Oczekując i spiesząc się na przyjście dnia Boga, w którym płonące niebiosa rozpuszczą się, a rozpalone żywioły się roztopią.
Księga Zachariasza 12-14 ma następujący nagłówek: „Brzemię słowa PANA nad Izraelem.”. „Brzemię” lub ciężar udręki, który sprawiedliwy Bóg nakłada na swój umiłowany lud w Jezusie Chrystusie w tym życiu, obejmuje
-
nasz żal za grzechy (Zach. 12:10-14),
-
naszą walkę z fałszywymi prorokami i fałszywymi proroctwami (Zach. 13:2-6),
-
nasze doświadczenie oczyszczającego ognia prób (Zach. 9)
-
i prześladowania (Zach. 12:2-9),
-
a także Wielki Ucisk bezpośrednio poprzedzający powrót naszego Zbawiciela w ciele (Zach. 14:1-15).
Dwie szkoły milenialistyczne błędnie dążą do uwolnienia od tego ciężaru, który nasz łaskawy i mądry Ojciec niebieski nałożył na swój Kościół. Postmilenializm utrzymuje, że Jezus powróci do schrystianizowanego świata rządzonego przez pobożnych wierzących. Fragmenty Pisma Świętego mówiące o przyszłych prześladowaniach Kościoła są preteryzowane (tj. przeniesione w przeszłość). Zamiast tego, rekonstrukcjonistyczni postmilenialiści przewidują coraz większe, widoczne zwycięstwo ludu Bożego w tym życiu, aż do osiągnięcia panowania nad światem. Uważają, że drugie przyjście naszego Zbawiciela jest prawdopodobnie odległe o dziesiątki, a nawet setki tysięcy lat!
Premillennialni dyspensacjonaliści pozbywają się ciężaru intensywnych przyszłych prześladowań Kościoła, twierdząc, że Wielki Ucisk dotyczy jedynie etnicznych Żydów nawróconych za czasów Antychrysta. W końcu dyspensacjonalizm zakłada, że Kościół zostanie pochwycony, aby uniknąć Wielkiego Ucisku, ponieważ – jak argumentuje – Bóg nigdy nie naraziłby swoich świętych pogan na taką próbę!
Powinniśmy również zauważyć, że Księga Zachariasza 14 naucza, iż nie wszyscy święci zostaną zabici podczas Wielkiego Ucisku:
„ resztka ludu nie będzie wygnana z miasta” (werset 2).
To również jest zgodne z resztą nauczania Pisma Świętego. Chrystus pyta retorycznie:
Łuk. 18:8 …Lecz czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?
Nie znajdzie wiele wiary, ale znajdzie wierzących! W 1 Tes. 4:17 napisano, że „my, którzy pozostaniemy żywi, ” w czasie powrotu Chrystusa, „będziemy porwani w obłoki, w powietrze, na spotkanie Pana, i tak zawsze będziemy z Panem”, który odkupił nas swoją krwią.
Zachariasz 14 wyraźnie naucza o absolutnej suwerenności Boga, nawet nad nadchodzącym Wielkim Uciskiem.
Po pierwsze, Jahwe go przewiduje (Zach. 14:1-2), zgodnie ze swoim wiecznym postanowieniem (Efez. 1:11).
Po drugie, On kontroluje i rządzi wszystkim, nawet ruchami niegodziwych ludzi przeciwko Jego Kościołowi, deklarując: „Zgromadzę bowiem do bitwy wszystkie narody przeciwko Jerozolimie” (Zach 14:2).
Po trzecie, pośród rzezi Swojego ludu, Bóg zachowa nielicznych przed śmiercią, ponieważ “resztka ludu nie będzie wygnana z miasta” (Zach. 14:2), aby na ziemi pozostali wierzący, gdy Chrystus powróci
Zach. 14:3 Wtedy PAN wyruszy i będzie walczył przeciwko tym narodom, tak jak wtedy, gdy walczył w dniu bitwy.
Zach. 14:5 Wtedy będziecie uciekać do doliny tych gór, bo dolina tych gór będzie sięgać aż do Azal. Będziecie uciekać, jak uciekaliście przed trzęsieniem ziemi za dni Uzjasza, króla Judy. Potem przyjdzie PAN, mój Bóg, a z nim wszyscy święci.
Po czwarte, wszystko to posłuży wywyższeniu chwały Jehowy, jak dosłownie stwierdza pierwszy werset: „Oto przychodzi dzień PAŃSKI,”, aby objawił Swoją moc w wybawieniu Kościoła, gdy znajduje się on w najbardziej bezradnej i rozpaczliwej sytuacji. Właśnie w tym czasie nadchodzi ten dzień Pański, aby wywyższył Swoje cudowne imię!
(3)
Trzy wersety w Zachariasza 14 odnoszą się konkretnie do przyjścia Boga pod koniec tego wieku: „Oto nadchodzi dzień Pański” (1), „Wtedy Pan wyruszy” (3) i „Pan, mój Bóg, przyjdzie i wszyscy święci z tobą” (5). Łącząc to wszystko, Jahwe zstępuje z nieba (3), aby „Pan, mój Bóg, przyszedł” w powietrzu (5; por. 1 Tes. 4:17), w wyniku czego ten dzień – najlepszy ze wszystkich dni – nadchodzi do Najwyższego dla Jego chwały (Za 14:1)!
Zwróć uwagę na zaimek pierwszej osoby liczby pojedynczej w wersecie 5: „Pan, Bóg mój, przyjdzie”. Zachariasz przemawia tu przede wszystkim, ale każdy wierzący z prawdziwą nadzieją w Jezusie oświadcza również: „Pan, Bóg mój, przyjdzie” (5). To jest nasze wyznanie dotyczące Chrystusa: On jest Bogiem Jahwe. Oprócz wyznania boskości Jezusa, wierzący potwierdza, że On jest „moim Bogiem” osobiście: „Mam z Nim wspólnotę przymierza, jako wybrany w Chrystusie, odkupiony przez Niego i zjednoczony z Nim żywą wiarą”.
Kiedy zmartwychwstały Jezus stanął przed Nim, Tomasz zawołał: „Pan mój i Bóg mój” (J 20:28). Myśląc o powrocie Chrystusa, każdy z nas mówi: „Pan, Bóg mój, przyjdzie” (Za 14:5). Przyjdzie po swój Kościół i po mnie osobiście, jeśli będę żył na ziemi w „dniu Pańskim” (1).
To jest nasza pociecha. To jest głęboka pociecha również dla świętych, do których mówimy o tych rzeczach. „Potem my, którzy pozostaniemy przy życiu, razem z nimi będziemy porwani w obłokach w powietrze, na spotkanie Pana; i tak zawsze będziemy z Panem. Przeto pocieszajcie się wzajemnie tymi słowami” (1 Tes. 4:17-18).
W Księdze Zachariasza 14,5 znajduje się również ważny przyimek: „Pan, mój Bóg, przyjdzie i wszyscy święci z tobą”. „Święci” to wybrani aniołowie i/lub uwielbieni wierzący (1 Tes. 4:14). To jest nasz zaszczyt: być z Chrystusem jako Jego orszak, towarzysząc Mu w tym chwalebnym dniu. To również potęguje chwałę Pana Jezusa, ponieważ przychodzi On ze swoim doskonałym ludem, otoczony przez swoich potężnych aniołów.
Przyjście Boga w Jezusie Chrystusie jest punktem kulminacyjnym „świętej wojny” opisanej w Biblii: „Potem wyruszy Pan i będzie walczył z tymi narodami, jak walczył w dniu bitwy” (Za 14:3).
Księga Powtórzonego Prawa 20 to najważniejszy rozdział w Biblii, wyjaśniający świętą wojnę Izraela. Zasadniczo przykazanie brzmi: „Nie lękajcie się”: „Niech wasze serce nie słabnie, nie bójcie się, nie trwóżcie ani nie lękajcie się ich” (3)! Dlaczego? „Gdyż PAN, wasz Bóg, idzie z wami, aby za was walczyć z waszymi wrogami i was wybawić” (4). Pismo Święte zawiera wiele przykładów świętej wojny: przejście przez Morze Czerwone (Wj 14-15), walkę z Amalekitami (Wj 17:8-16), podbój Kanaanu w Księdze Jozuego, bitwy sędziów, wojny pod wodzą Samuela i Dawida itd.
Drugie przyjście Pana Jezusa Chrystusa będzie kulminacją świętej wojny, wojny, która położy kres wszelkim wojnom. Stanie się tak, gdyż, po pierwsze, Chrystus będzie walczył nie tylko z Egipcjanami czy Filistynami,lecz z całym światem bezbożnych. Po drugie, bitwa ta nastąpi u kresu świata: „Wtedy Pan wyruszy i będzie walczył z tymi narodami, jak walczył w dniu bitwy” (Za 14:3).
Księga Zachariasza 14:12-15 obrazowo przedstawia, jak Bóg zniszczy siły Antychrysta podczas drugiego przyjścia Chrystusa. Werset 12 opisuje plagę, która spadnie na niegodziwych: „To będzie plaga, którą Pan uderzy wszystkie ludy, które walczyły przeciwko Jerozolimie: Ciało ich [w którym zaatakowali Kościół] zgnije, gdy jeszcze będą stali na nogach, a ich oczy [które patrzyły z nienawiścią na lud Boży] zgniją w ich oczodołach, a język [którym znieważali świętych] zgnije w ich ustach”. Ostatecznie jest to straszliwe zepsucie piekła (Iz 66:24; Mk 9:44, 46, 48).
Zniszczenie niegodziwych w dniu Pańskim jest również przedstawione w kategoriach walk wewnętrznych: „I stanie się w owym dniu, że wielki tumult ze strony Pana będzie wśród nich; i każdy pochwyci rękę swego bliźniego, a ręka jego podniesie się przeciwko ręce swego bliźniego” (Za 14:13). Istnieją inne przykłady świętej wojny Boga przybierające formę walk wewnętrznych między Jego wrogami (np. Sdz 7; 1 Sm 14; 2 Kron 20).
W Księdze Zachariasza 14 przedstawiono Kościół jako włączający się do świętej wojny: „Juda też będzie walczył w Jerozolimie, a bogactwo wszystkich okolicznych narodów zostanie zgromadzone razem, złoto, srebro i szaty w wielkiej obfitości” (14). Odniesiemy zwycięstwo i zdobędziemy łupy!
Co więcej, plaga ta dotknie nie tylko ludzi (12), lecz także zwierzęta: „A taka sama plaga jak tamta dotknie konie, muły, wielbłądy, osły oraz wszystkie zwierzęta, które będą w tym obozie” (15).
Istnieje wiele innych fragmentów opisujących świętą wojnę, którą Bóg toczy z niegodziwymi u kresu świata. Ezechiel 38 przedstawia trzęsienie ziemi (19), które sprawia, że nawet ryby morskie i ptaki niebieskie drżą przed obecnością Jahwe (20). Podobnie jak Zachariasz 14, Ezechiel 38 mówi o walkach wewnętrznych wśród wrogów Boga: „Przywołam przeciwko niemu miecz po wszystkich moich górach, mówi Wszechmocny Pan: miecz każdego człowieka zwrócony będzie przeciwko jego bratu” (21). Następnie wspomina o sześciu kolejnych boskich sądach: „I osądzę go [1] zarazą i [2] krwią; i ześlę na niego i na jego wojska, i na liczne ludy, które z nim będą, [3] ulewny deszcz i [4] kamienie gradu, [5] ogień i [6] siarkę” (22).
Objawienie 19:11-21 przedstawia Chrystusa nadchodzącego na wielkim białym rumaku, a za Nim podążają Jego wojska na białych koniach. Ptaki żerują na ciałach Jego pokonanych wrogów. Po ich schwytaniu, Bestia i Fałszywy Prorok zostają wrzuceni do jeziora ognia.
Podobnie, gdy „obóz świętych” zostanie otoczony, ogień od Boga zstąpi, aby pochłonąć bezbożnych (Obj. 20:9); a tchnienie „ust” Chrystusa i „blask jego przyjścia” pochłoną człowieka grzechu i syna zatracenia (2 Tes. 2:8).
Kulminacja świętej wojny w czasie drugiego przyjścia Jezusa Chrystusa opiera się na wielkiej bitwie krzyża. Tam nasz Zbawiciel pokonał grzech, szatana i świat, ponosząc karę za nasze nieprawości. Pozostaje tylko akcja oczyszczająca, ostateczne zniszczenie wszystkich niegodziwców, tych, którzy myśleli, że zwyciężyli!
(4)
W pierwszej części „Dnia Pańskiego Zachariasza” udowodniliśmy, że Księga Zachariasza 14:1-15 przepowiada powrót Chrystusa w ciele, w tym wydarzenia bezpośrednio go poprzedzające, oraz nowe niebiosa i nową ziemię, które on zapoczątkowuje.
Kolejne dwa numery zidentyfikowały i wyjaśniły trzy tematy z Księgi Zachariasza 14,1-15:
- splądrowane miasto (odpowiednik Wielkiego Ucisku),
- nadchodzącego Boga (czyli „błogosławioną nadzieję i chwalebne pojawienie się wielkiego Boga i naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa”; Tyt. 2:13)
- oraz świętą wojnę (która osiąga swój punkt kulminacyjny w zniszczeniu niegodziwców przez Chrystusa podczas Jego powrotu).
Ten i kolejne numery Wiadomości będą omawiać inne tematy z Księgi Zachariasza 14, DV. Zaczynamy od ruchów gór Judy. Wersety 4-5 mówią o trzęsieniu ziemi i formowaniu się gór (orogenezie), obejmującym Górę Oliwną, która po raz pierwszy w Biblii pojawia się w tym miejscu
Rozciągająca się z północy na południe na wschód od Jerozolimy, Góra Oliwna była grzbietem w dużej mierze porośniętym drzewami oliwnymi.
Księga Zachariasza 14:4 stwierdza, że „Góra Oliwna rozpadnie się na pół, na wschód i na zachód, tworząc wielką dolinę; i połowa tej góry cofnie się na północ, a połowa jej – na południe”. Opisano trzy rzeczy, które miały się wydarzyć na Górze Oliwnej.
Po pierwsze, miała się rozdzielić ze wschodu na zachód.
Po drugie, obie połowy miały się przesunąć, jedna na północ, a druga na południe.
Po trzecie, miała powstać dolina biegnąca na wschód od Jerozolimy między dwiema połowami (starej) Góry Oliwnej.
Jaki jest cel Boga w rozcięciu Góry Oliwnej i stworzeniu doliny biegnącej na wschód od Jerozolimy? Ma to służyć ucieczce ludu Jahwe, ucieczce podobnej do tej, jaka miała miejsce podczas trzęsienia ziemi za czasów króla Uzjasza:
Zach. 14:5 Wtedy będziecie uciekać do doliny tych gór, bo dolina tych gór będzie sięgać aż do Azal [miejsce na wschód od Jerozolimy, prawdopodobnie również wspomniane w Mich. 1:11]; . Będziecie uciekać, jak uciekaliście przed trzęsieniem ziemi za dni Uzjasza, króla Judy.
Amos 1:1 Słowa Amosa, który był jednym spośród pasterzy z Tekoa, które widział o Izraelu za dni Uzjasza, króla Judy, i za dni Jeroboama, syna Joasza, króla Izraela, dwa lata przed trzęsieniem ziemi.
To jest ucieczka przed czym? Jeśli padnie odpowiedź „przed prześladowcami”, ktoś mógłby zaprotestować: „Ale ja myślałem, że Jerozolima jest oblężona i splądrowana (Zach 14:1-2), a Juda będzie walczyć ze swoimi wrogami (werset 14)!”
Zach. 14:1-2 1. Oto przychodzi dzień PAŃSKI, a twój łup będzie rozdzielony pośród ciebie. 2. Zgromadzę bowiem do bitwy wszystkie narody przeciwko Jerozolimie, a miasto zostanie zdobyte, domy splądrowane i kobiety zgwałcone. Połowa miasta pójdzie do niewoli, a resztka ludu nie będzie wygnana z miasta.
Zach. 14:14 Juda także będzie walczyć w Jerozolimie, a bogactwa wszystkich narodów okolicznych będą zgromadzone: złoto, srebro i szaty w wielkiej ilości.
Jednak Zachariasz 14 zawiera apokaliptyczne obrazy. Sednem tego fragmentu jest to, że Bóg ochroni swój lud przed wrogami, nawet pod koniec świata, gdy sytuacja wygląda najciemniej
Obj. 12:14-16 14. I dano kobiecie dwa skrzydła wielkiego orła, aby poleciała na pustynię, na swoje miejsce, gdzie jest żywiona przez czas i czasy, i połowę czasu, z dala od węża. 15. I wyrzucił wąż ze swojej paszczy za kobietą wodę jak rzekę, aby ją rzeka porwała. 16. Lecz ziemia przyszła kobiecie z pomocą i otworzyła ziemia swą gardziel, i pochłonęła rzekę, którą smok wyrzucił ze swojej paszczy.
Co powoduje trzęsienie ziemi i orogenezę, czyli ruch gór, to rozdarcie ze wschodu na zachód przez Górę Oliwną, której jedna połowa kieruje się na północ, a druga na południe? To znaczy, jaka siła działa, aby utworzyć dolinę, aby lud Boży mógł uciec? To pytanie jest istotne, ponieważ Góra Oliwna stanowi potężną barierę dla szybkiej ucieczki na wschód od Jerozolimy, czego doświadczyli Dawid i jego wierni towarzysze w 2 Księdze Samuela 15.
Odpowiedzią są „nogi” Jahwe
Zach. 14:3-5 3. Wtedy PAN wyruszy i będzie walczył przeciwko tym narodom, tak jak wtedy, gdy walczył w dniu bitwy. 4. I jego nogi staną w tym dniu na Górze Oliwnej, która leży naprzeciw Jerozolimy od strony wschodniej, a Góra Oliwna rozpadnie się na pół, na wschód i na zachód, tworząc wielką dolinę; i połowa tej góry cofnie się na północ, a połowa jej – na południe. 5. Wtedy będziecie uciekać do doliny tych gór, bo dolina tych gór będzie sięgać aż do Azal. Będziecie uciekać, jak uciekaliście przed trzęsieniem ziemi za dni Uzjasza, króla Judy. Potem przyjdzie PAN, mój Bóg, a z nim wszyscy święci.
„Aha!” – mówi triumfujący premilenialista– „To musi być dosłowne. Fizyczne stopy Jezusa Chrystusa dotkną Góry Oliwnej, która się rozdzieli i utworzy fizyczną drogę ucieczki dla Żydów!”
Pierwszym elementem naszej odpowiedzi jest głośne oświadczenie, że Jezus Chrystus ma jedno i tylko jedno drugie przyjście, a nie kilka, wbrew premilenializmowi. Pismo Święte przepowiada Jego przyjście wraz z uwielbionymi świętymi w przestworza, gdzie wierzący, którzy wciąż żyją, powstaną na spotkanie Pana
1 Tes. 4:17 Potem my, którzy pozostaniemy żywi, razem z nimi będziemy porwani w obłoki, w powietrze, na spotkanie Pana, i tak zawsze będziemy z Panem.
Po drugie, wskazujemy, że premilenializm ignoruje język i obrazowanie biblijne. Oto cztery teksty biblijne mówiące o przyjściu Boga na górę Synaj:
2 Mojż. 19:18 A góra Synaj cała dymiła, gdyż PAN zstąpił na nią w ogniu. Dym unosił się z niej jak dym z pieca i cała góra bardzo się trzęsła.
Psalm 68:8 Ziemia się trzęsła, a niebiosa rozpływały się przed obliczem Boga i sama góra Synaj zadrżała przed obliczem Boga, Boga Izraela.
Sędz. 5:5 Góry topniały przed PANEM jak góra Synaj – przed PANEM, Bogiem Izraela.
Psalm 97:5 Góry topią się jak wosk przed obliczem PANA, przed obliczem Pana całej ziemi.
Teofania na górze Synaj stała się wzorem przyjścia Boga z pomocą swojemu ludowi, jak w Księdze Izajasza
Izaj. 64:1-3 1. Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił, aby góry rozpłynęły się przed tobą; 2. Jak płonie ogień rozżarzony, ogień, który doprowadza wodę do wrzenia, abyś oznajmił swoje imię twoim wrogom, tak by narody zadrżały przed tobą; 3. Jak kiedyś, gdy czyniłeś rzeczy przedziwne, których się nie spodziewaliśmy; zstąpiłeś, a góry rozpływały się przed tobą!
Trzykrotnie czytamy tutaj o „obecności” Jehowy, która powoduje straszliwe rzeczy! Podobny język został użyty w odniesieniu do przyjścia Boga do Samarii w Księdze Micheasza
Mich. 1:3-4 3. Oto bowiem PAN wychodzi ze swojego miejsca, zstąpi i będzie deptać po wysokościach ziemi. 4. I stopnieją pod nim góry, a doliny rozdzielą się tak, jak wosk przed ogniem i jak wody, które spływają po zboczu.
Jednak Wszechmogący nie „deptał” dosłownie tego miasta, gdy padło ono pod naporem Asyryjczyków w 722 r. p.n.e. Wzgórza Samarii nie były też fizycznie „roztopione pod Nim”, ani jej doliny nie rozdzieliły się „tak, jak wosk przed ogniem i jak wody, które spływają po zboczu.”.
Księga Nahuma opisuje trzy rzeczy, które dzieją się przed obliczem Jehowy:
Nah. 1:5 [1] Góry drżą przed nim, [2] a pagórki się rozpływają; [3] ziemia płonie przed jego obliczem, okrąg ziemi i wszyscy jej mieszkańcy.
Co zatem musi zrobić Bóg, aby rozszczepić Górę Oliwną i stworzyć dolinę? Wystarczy, że dotkną jej nogi, aby rozszczepiła się pod Nim! Ale zabrakło nam miejsca, więc więcej na ten temat powiemy następnym razem, DV.
Aby uzyskać więcej informacji w języku polskim, kliknij tutaj.
