Rev. Angus Stewart
Wcześniej rozważaliśmy „Szemranie, spory i niezgodę przeciwko osobom sprawującym funkcje kościelne”. Teraz przechodzimy od strony negatywnej do pozytywnej: „Bądźcie w pokoju z osobami sprawującymi funkcje kościelne, o ile to możliwe!”. Sformułowanie obu tytułów pochodzi z ostatniego akapitu Wyznania Belgijskiego 31, zatytułowanego „Słudzy, starsi i diakoni”:
Ponadto, aby nie pogwałcić czy uchybić temu świętemu ustanowieniu Bożemu, stwierdzamy, że każdy powinien szanować pastorów wykładających Boże Słowo oraz starszych Kościoła ze względu na ich pracę, a także żyć z nimi w pokoju bez szemrania, sporów czy walk , o ile to tylko możliwe (1 Tes. 5:12-13; 1 Tym. 5:17; Hbr. 13:17).
Sami urzędnicy kościelni
Załóżmy, że „nie robi na tobie wrażenia” twój duchowny, starszy lub diakon. W rzeczywistości kusi cię, by nim gardzić i krytykować go wobec innych. Co powinieneś zrobić? Jak powinieneś zareagować?
Po pierwsze, powinniśmy zważać na ostre ostrzeżenie naszego Zbawiciela: zanim osądzisz innych, wyjmij drzazgę ze swego oka (Mat. 7:1-5)! Podobnie Apostoł Paweł często napomina nas do pokory umysłu, która czci brata (np. Rzym. 12:10; Filip. 2:3).
Po drugie, musimy ostrożnie i spokojnie ocenić względną powagę problemu. Czy wady urzędnika kościelnego są prawdziwe, czy urojone? Czy są one trafnie oceniane, czy też wyolbrzymiane? Jak poważne są? Na tyle poważne, by je zawiesić lub usunąć ze stanowiska, czy też nie osiągają tego poziomu? Porządek kościelny 79-80 przedstawia główne grzechy rażące usprawiedliwiające te pierwsze i nakreśla główne kroki, które należy podjąć. Jednakże większość obaw dotyczących osób sprawujących funkcje kościelne w kościele o solidnym wyznaniu wiary i w Kościele Reformowanym (daleko) odchodzi od zawieszenia lub depozycji, dlatego ta część artykułu będzie dotyczyć właściwej postawy i zachowania członka Kościoła wobec osoby sprawującej funkcje kościelne, którą postrzega (słusznie lub niesłusznie, słusznie lub niesprawiedliwie) jako słabą.
Musimy przypomnieć sobie podstawowe zasady biblijnego i reformowanego zarządzania Kościołem, które Wyznanie Belgijskie 31 nazywa „świętym ustanowieniem Bożym”. Jezus Chrystus, nasz ukrzyżowany i wywyższony Zbawiciel, jest jedyną Głową Swojego Kościoła. Jako jedyny powszechny biskup, powołuje On duchownych, starszych i diakonów jako Swoich przedstawicieli. Czyni to poprzez nominowanie przez radę wykwalifikowanych mężczyzn, wybór niektórych przez zgromadzenie i objęcie przez nich urzędu kościelnego (Dzieje 6; 1 Tym. 3; Wyznanie Belgijskie 30-31; Porządek Kościelny 4, 22, 24). W związku z tym mężczyźni ci „są prawnie powołani przez Kościół Boży, a zatem przez samego Boga”, jak stwierdza „Formularz ordynacji starszych i diakonów”.
Po ustaleniu prawdy o prawowitym powołaniu, musimy przypomnieć sobie i przestrzegać Pisma Świętego, które dotyczy obowiązków wierzącego wobec osób sprawujących urząd w jego kościele. Oto kilka takich napomnień:
1 Tes. 5:12-13 12. I prosimy was, bracia, abyście darzyli uznaniem tych, którzy pracują wśród was, którzy są waszymi przełożonymi w Panu i was napominają; 13. >Ze względu na ich pracę darzcie ich jak najgorętszą miłością. Zachowujcie pokój między sobą.
1 Tym. 5:17 Starsi, którzy dobrze przewodzą, niech będą uważani za godnych podwójnej czci, a zwłaszcza ci, którzy pracują w słowie i w nauce.
Hebr. 13:17 Bądźcie posłuszni waszym przywódcom i bądźcie im ulegli, ponieważ oni czuwają nad waszymi duszami jako ci, którzy muszą zdać z tego sprawę. Niech to czynią z radością, a nie ze wzdychaniem, bo to nie byłoby dla was korzystne.
Istotne jest wyjaśnienie piątego przykazania w Katechizmie Heidelberskim:
Pytanie 104: Jakie żądanie zawarte jest w piątym przykazaniu?
Szacunku, miłości i wierności należnych ojcu, matce oraz wszystkim przełożonym; także posłuszeństwo ich poleceniom i napomnieniom oraz okazywanie cierpliwości wobec ich wad. Za ich to bowiem pośrednictwem Bóg pragnie nami kierować. (Efez. 6:1-4; Przysłów 1:8; 23:22; Rzym.13:1; Mat. 22:21)
Zwróć uwagę na kluczowe elementy z 39. rozdziału Niedzieli Pańskiej:
-
Urzędnik kościelny „ma nade mną władzę”, ponieważ „podoba się Bogu rządzić nami [swoją] ręką”.
-
Jestem powołany, aby „okazywać Mu wszelką cześć, miłość i wierność” oraz „poddawać się [jego] dobremu napomnieniu i napomnieniu z należnym posłuszeństwem”.
-
Obejmuje to „cierpliwe znoszenie [jego] słabości i ułomności”.
-
Dlatego też moim uroczystym obowiązkiem przed Bogiem, jak głosi Wyznanie Belgijskie, jest „zachowywać pokój ze [wszystkimi urzędnikami kościelnymi] bez szemrania, waśni i sporów, na ile to możliwe”.
Decyzje osób sprawujących funkcje kościelne
Załóżmy, że nie podoba ci się decyzja Konsystorza lub sesji (składającej się z pastora i starszych ustanowionej kongregacji) lub Rady (większego ciała, w którego skład wchodzą również diakoni). Co powinieneś zrobić?
Często naszym pierwszym odruchem jest, niestety, narzekanie na to przed przyjaciółmi, rodziną lub każdym, kto (głupio) zechce nas wysłuchać. Jednakże nie jest to postępowanie zgodne z Pismem Świętym ani pobożnością, lecz postępowanie według ciała. Oczywiście, nie jest to powołanie chrześcijanina reformowanego.
„Formularz ordynacji starszych i diakonów” napomina nas:
„Przyjmujcie tych ludzi jako sługi Boże: uważajcie starszych, którzy przewodzą, za godnych podwójnej czci, i ochoczo poddawajcie się ich dozorowi i zarządowi”.
Modlitwa końcowa zawiera tę doniosłą prośbę:
Udziel także szczególnie Twojej boskiej łaski temu ludowi, nad którym sprawują władzę, aby chętnie podporządkował się dobrym napomnieniom starszych, uznając ich za godnych czci ze względu na ich pracę; obdarz także serca bogate hojnymi darami dla ubogich, a serca ubogich wdzięcznością dla tych, którzy im pomagają i służą; aby każdy, kto wywiązuje się ze swoich obowiązków, mógł przez to zostać wywyższonym Twoje święte imię i powiększone zostało królestwo Twojego Syna, Jezusa Chrystusa…
To powinno dać nam do myślenia. Czy naprawdę troszczymy się o święte imię Boga i dobro w Jego Kościoła? Czy też nasz sprzeciw wobec decyzji przywódców Kościoła to jedynie nasza grzeszna cielesność, maskująca się pod pobożnością? A może jest to pobożna troska o prawdę i sprawiedliwość, ale z grzesznymi motywami?
Musimy szczerze zbadać siebie przed Bogiem i modlić się o odnowę naszych serc. Następnie powinniśmy z szacunkiem zapytać osoby sprawujące urząd o kwestię, która nas niepokoi.
Co, jeśli nadal nie podoba nam się decyzja lub nie jesteśmy w pełni usatysfakcjonowani ich odpowiedzią? Być może problem nie dotyczy zasad religijnych, na przykład szczegółów dotyczących parkingu kościelnego lub układu biuletynu parafialnego. Takie rzeczy słusznie nazywa się adiaforą, czyli rzeczami „obojętnymi”, ponieważ Słowo Boże nie nakazuje ich ani nie zabrania.
Sytuacja staje się trudniejsza, jeśli problem jest (w percepcji lub w rzeczywistości) natury biblijnej, doktrynalnej i wyznaniowej. Wszak żaden kościół nie jest nieomylny, a odstępstwo jest realną możliwością dla każdej kongregacji i wyznania
2 Tym. 4:3-4 3. Przyjdzie bowiem czas, gdy zdrowej nauki nie zniosą, ale zgromadzą sobie nauczycieli według swoich pożądliwości, ponieważ ich uszy świerzbią. 4. I odwrócą uszy od prawdy, a zwrócą się ku baśniom.
Następnie zainteresowany członek powinien oficjalnie przedstawić sprawę Konsystorzowi (rada starszych i pastorów) lub Radzie Kościoła (rada starszych, pastorów i diakonów) i postępować zgodnie z zasadami Kościoła Reformowanego. Musi żarliwie się modlić, działać zgodnie ze świętymi pobudkami (szukając chwały Bożej zgodnie z Jego Słowem) i zachować cierpliwość, ufając Panu całym sercem.
W trosce o apostolskość i świętość Kościoła, wierzący musi również starać się o utrzymanie jego jedności. Paweł pisze:
Efez. 4:1-3 1. Proszę więc was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, do jakiego zostaliście wezwani; 2. Z całą pokorą, łagodnością i z cierpliwością, znosząc jedni drugich w miłości; 3. Starając się zachować jedność Ducha w więzi pokoju.
Dlaczego? Na czym to się opiera? Wielki teolog misyjny kontynuuje:
Efez. 4:4-6 4. Jedno jest ciało i jeden Duch, jak też zostaliście powołani w jednej nadziei waszego powołania. 5. Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest; 6. Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i w was wszystkich.
Jeśli problem nie zostanie rozwiązany, sprawę należy skierować do szerszych zgromadzeń wyznania (Dzieje 15), jak wyjaśnia Porządek Kościelny, lub zwrócić się o pomoc do kościołów siostrzanych. „Wszystko niech się odbywa godnie i w należytym porządku.” (1 Kor 14:40) – to jest kluczowe! Nieprzestrzeganie tego nakazu znacznie pogłębia problem, a protestanci i/lub Kościół ucierpią. Nawet w procedurze kościelnych protestów lub apelacji, która wiąże się z wysokimi stawkami, zasada „w miarę możliwości” nadal obowiązuje:
Ponadto, aby nie pogwałcić czy uchybić temu świętemu ustanowieniu Bożemu, stwierdzamy, że każdy powinien szanować pastorów wykładających Boże Słowo oraz starszych Kościoła ze względu na ich pracę, a także żyć z nimi w pokoju bez szemrania, sporów czy walk (1 Tes. 5:12-13; 1 Tym. 5:17; Hbr. 13:17), o ile to tylko możliwe (Konfesja Belgijska 31).
Aby uzyskać więcej informacji w języku polskim, kliknij tutaj.
