Wielebny Angus Stewart
1. Małżeństwo jest związkiem „jednego ciała” między jednym mężczyzną i jedną kobietą (Rdz 2:24; Mal 2:14-15; Mt 19:4-5; 1 Kor 6:16; Ef 5:31), „aż śmierć nas nie rozłączy” (por. Rz 7:2-3; 1 Kor 7:39), tak że ponowne małżeństwo, gdy współmałżonek żyje, jest cudzołóstwem (Mt 5:32; Mk 10:2-12; Łk 16:18; Rz 7:2-3). Takie jest również stanowisko historycznego kościoła chrześcijańskiego przez pierwsze 1500 lat, przy czym prawie nie było głosu sprzeciwu. Jest to tradycyjny pogląd anglikanizmu i Braci, a także pogląd Kościołów Protestanckich Reformowanych i ich siostrzanych kościołów oraz misji (w Ameryce, Kanadzie, Irlandii Północnej, Singapurze i na Filipinach) oraz wielu w obrębie Holenderskiego Kościoła Reformowanego. Jest to również przekonanie członków Kościołów prezbiteriańskiego, kongregacjonalistycznego, baptystycznego i innych.
2. Ewangelia Mateusza 19:9 to jedyny werset biblijny, który, rozpatrywany osobno, mógłby dopuszczać ponowne małżeństwo „niewinnej strony” za życia jej współmałżonka. Jednak taka interpretacja tekstu jest wykluczona z powodu trzech poniższych przesłanek.
a. Byłoby to sprzeczne z wieloma innymi jasnymi fragmentami Słowa Bożego:
A Ja wam powiadam: Każdy, kto oddala swoją żonę – poza wypadkiem nierządu – naraża ją na cudzołóstwo, a kto oddaloną poślubia, dopuszcza się cudzołóstwa (Mt 5:32).
Ktokolwiek oddalił swoją żonę i poślubił inną, popełnia cudzołóstwo względem niej. A jeśli żona oddaliła swego męża i wyszła za innego, popełnia cudzołóstwo (Mk 10:11-12).
Każdy, kto oddala swoją żonę, a bierze inną, popełnia cudzołóstwo; i każdy, kto oddaloną przez męża bierze za żonę, popełnia cudzołóstwo (Łukasza 16:18).
Kobieta bowiem, która jest zamężna, jest związana prawem z mężem, dopóki on żyje; ale jeśli mąż umrze, jest wolna od prawa męża. Jeśli więc, za życia męża, wyjdzie za mąż za innego mężczyznę, będzie nazwana cudzołożnicą; jeśli jednak mąż umrze, wolna jest od prawa, tak że nie jest cudzołożnicą, gdy wyjdzie za mąż za innego mężczyznę (Rz 7:2-3).
A tym, którzy żyją w związkach małżeńskich, nakazuję nie ja, lecz Pan: Żona niech nie odchodzi od swego męża. A jeśliby odeszła, niech pozostanie niezamężna albo niech się pojedna z mężem. Mąż też niech nie oddala żony (1 Kor. 7:10-11).
Żona związana jest prawem, dopóki żyje jej mąż; a jeśli mąż umrze, może wyjść za mąż za kogo chce, byle w Panu (1 Kor. 7:39).
b. Nie pasuje do kontekstu. Nigdy nie słyszałem, żeby ktokolwiek odpowiedział na naukę, że „niewinna strona” może ponownie zawrzeć związek małżeński, gdy jego małżonek jeszcze żyje, tak jak uczniowie natychmiast zareagowali na naukę Chrystusa: „Jeśli tak ma się sprawa mężczyzny z żoną, nie warto się żenić” (Mt 19:10). Pogląd, że nie ma ponownego małżeństwa (nawet dla „niewinnej strony”), gdy jego małżonek żyje, często wywołuje ten okrzyk. Podobnie odpowiedź Chrystusa na protest uczniów ma sens w kontekście doktryny, że nikt nie może ponownie zawrzeć związku małżeńskiego, gdy jego małżonek żyje, lecz nie w kontekście poglądu, że „niewinna strona” może ponownie zawrzeć związek małżeński, gdy jego małżonek żyje. Jezus stwierdza: „…są bezżenni, którzy dla królestwa niebieskiego sami zostali bezżenni” (w. 12). Syn Boży wskazuje na boskie oświecenie jako umożliwiające „przyjęcie” Jego nauki: „Lecz On im rzekł: Nie wszyscy mogą pojąć tę naukę, tylko ci, którym jest dane… Kto może pojąć, niech pojmuje” (ww. 11-12). To wyjaśnia, dlaczego niektórzy mają trudności z przyjęciem tej prawdy Słowa Bożego. Jest to szczególnie ważne dzisiaj, ponieważ nasze pokolenie jest „pokoleniem cudzołożnym” (Mt 12:39; 16:4), podobnym do tego, które podążało za uczonymi w Piśmie i faryzeuszami w pierwszym wieku, z których wielu nauczało „rozwodu bez orzekania o winie” (Mt 5:31-32; 19:3-9).
c. Wyklucza to 1 Koryntian 7:10-11, gdzie Apostoł Paweł podsumowuje i stwierdza naukę Jezusa Chrystusa podczas Jego ziemskiej posługi: „A tym, którzy są w związkach małżeńskich, nakazuję, wszakże nie ja, lecz Pan: Żona niech nie odchodzi od męża; a jeśliby odeszła, niech pozostanie niezamężna albo niech się pojedna z mężem…” Natchnione Pismo uczy tutaj dwóch, i tylko dwóch, opcji dla rozwiedzionej kobiety (lub mężczyzny): (1) pozostań niezamężna lub (2) pojednaj się ze swoim współmałżonkiem. Nie wspomniano o trzeciej opcji, ponownym małżeństwie. Paweł, wierny nauczaniu Jezusa w Ewangeliach Mateusza 5, Marka 10, Łukasza 16 i Mateusza 19, nie daje pozwolenia na ponowne zawarcie związku małżeńskiego, gdy współmałżonek żyje.
Zatem klauzula wyjątku („chyba że z powodu nierządu”) nie jest wyjątkiem umożliwiającym ponowne zawarcie małżeństwa (za życia współmałżonka), lecz wyjątkiem zezwalającym na rozwód: „Ktokolwiek oddala swoją żonę, z wyjątkiem przyczyny nierządu, i bierze inną, popełnia cudzołóstwo; a kto oddaloną bierze za żonę, popełnia cudzołóstwo” (Mt 19:9).
3. Nierozerwalna więź małżeńska jest nauką biblijną, ustanowioną przez Boga przy stworzeniu (Rdz 2:24), ogłoszoną przez proroków Starego Testamentu (Ml 2:10-16) i potwierdzoną przez Chrystusa (Mk 10:2-12; Łk 16:18) oraz apostołów Nowego Testamentu (Rz 7:2-3; 1 Kor 7:39). Jest to obraz „wielkiej tajemnicy” zjednoczenia Chrystusa z Jego wybranym Kościołem (Ef 5:32).
Tłumaczenie: Robert Jarosz
Aby uzyskać więcej informacji w języku polskim, kliknij tutaj.
