Wiel. Angus Stewart
Kiedy chrześcijanin czyta Zachariasza 14, jego główne pytanie egzegetyczne można wyrazić jednym słowem: kiedy? Kiedy te rzeczy się wydarzyły lub kiedy się wydarzą?
Niektórzy bardzo świadomie próbują dopasować ten rozdział do swoich systemów milenijnych. Różne formy premilenializmu dążą do tego, aby był on zgodny z ich ideą tysiąclecia, dosłownego tysiącletniego panowania Chrystusa na ziemi. Na myśl przychodzą tu
-
dyspensacjonalny premilenializm (z jego sekretnym pochwyceniem i dosłownym siedmioletnim uciskiem),
-
historyczny premilenializm żydowski (bez sekretnego pochwycenia ani dosłownego siedmioletniego ucisku) oraz
-
historyczny premilenializm nieżydowski (podobny do pierwszego stanowiska, tylko bez jego żydowskich otoczek).
W rzeczywistości różne szkoły premilenializmu postrzegają Zachariasza 14 jako jeden z najlepszych argumentów za swoim milenium.
Cechą charakterystyczną postmilenializmu jest twierdzenie, że Jezus Chrystus powróci do schrystianizowanego świata wielkiego ziemskiego pokoju i dobrobytu, w którym większość stanowią wierzący. Dla nich Zachariasz 14 musi pasować do ich eschatologicznego planu.
Jednakże Drugie Wyznanie Helweckie (1566) podsumowuje Biblijne i Reformowane nauczanie:
„Potępiamy żydowskie mrzonki, że przed dniem sądu nastanie złoty świat na ziemi; i że pobożni posiądą królestwa świata, a ich niegodziwi wrogowie zostaną zdeptani; albowiem prawda ewangeliczna, Mat. 24 i 25 oraz Łuk 21, a także doktryna apostolska w 2 Liście do Tesaloniczan 2 i w 2 Liście do Tymoteusza 3 i 4, nauczają czegoś zupełnie innego” [Druga Konfesja Helwecka 11] .
Inni interpretują Zachariasza 14 jako spełnienie się wydarzeń lub epok, które miały miejsce, dzieją się lub będą miały miejsce. Niektórzy twierdzą, że rozdział ten przepowiada wojny Machabeuszy w połowie okresu międzytestamentowego. Inni uważają, że przepowiada on upadek Jerozolimy przez Rzymian w 70 roku n.e. lub epokę Nowego Testamentu między Pięćdziesiątnicą a końcem świata, albo powtórne przyjście Pana. Aby jeszcze bardziej skomplikować sprawę, niektórzy uważają, że Księga Zachariasza 14 mówi o dwóch lub więcej z powyższych wydarzeń lub okresów.
Oto trzy proste argumenty dowodzące, że Księga Zachariasza 14 – mamy tu na myśli zwłaszcza pierwsze 15 wersetów – przepowiada powrót Chrystusa w ciele, w tym wydarzenia bezpośrednio go poprzedzające, oraz nowe niebo i nową ziemię, które on zapoczątkowuje.
Po pierwsze, rozdział zaczyna się słowami:
Zach. 14:1 Oto przychodzi dzień PAŃSKI
Eschatologiczny termin techniczny, „dzień Pański” w Starym Testamencie, odnosi się do straszliwego sądu Bożego, takiego jak upadek Samarii, Jerozolimy czy Babilonu, który obrazuje koniec świata (np. Izaj. 2:12; 13:6; 34:8; Jer. 46:10; Lam 2:22; Ezech. 30:3; Joel 1:15; 2:1.11; 3:14; Amos 5:18.20; Abd. 15; Sof. 1:7-8.18; 2:2-3).
Dzień Pański w Nowym Testamencie to dzień Pana Jezusa Chrystusa: Jego drugie przyjście, aby wskrzesić umarłych, osądzić świat i zapoczątkować wieczne stany uwielbionego stworzenia oraz jeziora ognia.
Po drugie, Księga Zachariasza 14 odnosi się do przyjścia Pana ze wszystkimi Jego świętymi:
Zach. 14:5 Wtedy będziecie uciekać do doliny tych gór, bo dolina tych gór będzie sięgać aż do Azal. Będziecie uciekać, jak uciekaliście przed trzęsieniem ziemi za dni Uzjasza, króla Judy. Potem przyjdzie PAN, mój Bóg, a z nim wszyscy święci.
To jest nadzieja chrześcijańska: powrót Pana Jezusa Chrystusa („przyjdzie PAN, mój Bóg”) w towarzystwie Jego świętych aniołów i uwielbionych wierzących („a z nim wszyscy święci.”). W mowie na Górze Oliwnej Chrystus mówił:
Mat. 24:30-31 30. Wówczas ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego. Wtedy będą lamentować wszystkie ludy ziemi i ujrzą Syna Człowieczego przychodzącego na obłokach niebieskich z mocą i wielką chwałą. 31. Pośle on swoich aniołów z potężnym głosem trąby i zgromadzą jego wybranych z czterech stron świata, od jednego krańca nieba aż do drugiego.
Po trzecie, Apokalipsa 21-22 wyjaśnia wypełnienie się trzech aspektów Księgi Zachariasza 14 w nowych niebiosach i nowej ziemi.
Po pierwsze, w odniesieniu do światła, Zachariasz mówi:
Zach. 14:6-7 6. A w tym dniu nie będzie wspaniałej światłości ani gęstej ciemności; 7. Lecz będzie to jeden dzień, który jest znany tylko PANU, nie będzie to dzień ani noc. A o wieczornej porze nastanie światło.
Jan oświadcza:
Obj. 21:23 A miasto nie potrzebuje słońca ani księżyca, aby świeciły w nim, bo oświetla je chwała Boga, a jego lampą jest Baranek.
Obj. 22:5 I nocy tam nie będzie, i nie będzie im potrzeba lampy ani światła słońca, bo Pan Bóg będzie im świecił i będą królować na wieki wieków.
Po drugie, w odniesieniu do wody żywej, czytamy:
Zach. 14:8 W tym dniu wyjdą wody żywe z Jerozolimy; połowa ich do morza wschodniego, a połowa – do morza zachodniego. Będzie to w lecie i w zimie.
W „mieście” (Obj. 21:23), „nowym Jeruzalem” (Obj. 21:2),
Obj. 22:1 I pokazał mi czystą rzekę wody życia, przejrzystą
Po trzecie, oba głoszą usunięcie przekleństwa Bożego:
Zach. 14:11 I będą w niej mieszkać, a nie będzie już przekleństwem. Jerozolima będzie zamieszkiwać w pokoju.
Obj. 22:3 I nie będzie już żadnego przekleństwa. Lecz będzie w nim tron Boga i Baranka, a jego słudzy będą mu służyć.
W tym miejscu przewidujemy zarzut:
„Przekonujesz, że Księga Zachariasza 14 przepowiada koniec świata, w tym wydarzenia bezpośrednio go poprzedzające i nowe stworzenie, które ono zapoczątkowuje, argumentując za „dniem Pańskim” (Zach. 14:1), przyjściem Pana ze swoimi świętymi (Zach. 14:5) oraz proroctwami Zachariasza o świetle, wodzie żywej i braku przekleństwa, które spełniły się w Apokalipsie 21-22. Ale może tylko fragmenty Księgi Zachariasza 14:1-15 odnoszą się do drugiego przyjścia Chrystusa? Być może inne fragmenty dotyczą Księgi Machabejskiej, roku 70 n.e. lub czasów Nowego Testamentu?”
Zauważamy, że Księga Zachariasza 14,1-15 składa się z sześciu wyraźnie identyfikowalnych jednostek: 1-2, 3-5, 6-7, 8, 9-11 i 12-15. Zauważ, że w każdej z sześciu części znajduje się oznaczenie czasowe.
Werset 1 mówi o „dniu Pańskim”, odnosząc się do pierwszej części (1-2).
Jeśli chodzi o kolejną część (3-5), zawiera ona frazę „w owym dniu” (4), odnosząc się do „dnia Pańskiego” (1), i przepowiada przyjście Pana ze wszystkimi Jego świętymi (5).
Pierwszy werset kolejnych trzech części (6-7, 8, 9-11) zawiera wyrażenie „w owym dniu” (6, 8, 9).
Ten sam wskaźnik czasowy pojawia się również w wersecie 13 w ostatniej części (12-15).
Co więcej, w kolejnych częściach poświęconych Zachariaszowi 14, przekonamy się, że wszystko w tym fragmencie pasuje do tej interpretacji i nic jej nie przeczy.
Aby uzyskać więcej informacji w języku polskim, kliknij tutaj.
